© Nationaal Archief, Den Haag
De Vrede van Münster door
Erfgoed

De Vrede van Münster

De Vrede van Münster: eindelijk erkenning

Op 15 mei 1648 komt met de ondertekening van het vredesverdrag in Münster eindelijk een einde aan de Tachtigjarige Oorlog. Met dit verdrag erkent Spanje de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden als een onafhankelijke staat. 

De Republiek der Verenigde Nederlandse gewesten was zestig jaar eerder al tot stand gekomen. In 1596 werd de Republiek erkend door Engeland en Frankrijk, maar Spanje wilde niets van onafhankelijkheid weten. Koning Filips II beschouwde de Nederlandse gewesten als opstandig. Maar op den duur werd Spanje toch oorlogsmoe en stond het land open voor vredesonderhandelingen.  


Deze onderhandelingen vinden plaats in Münster. In 1644 wordt het vredescongres geopend, dat zich in eerste instantie richt op de Dertigjarige Oorlog, waarin de Republiek niet meevecht. Vanaf januari 1646 mogen acht afgezanten van de Republiek der Verenigde Nederlanden meepraten in Münster, omdat ze door de oorlog met Spanje betrokken zijn. Spanje en de Republiek willen zo snel mogelijk tot een vredesakkoord komen, maar Frankrijk ligt nog een tijd lang dwars. Spanje gunt Frankrijk zo weinig mogelijk en probeert de Republiek voor zich te winnen met de belofte van erfelijke vorstenmacht voor de Oranjes. De Fransen doorzien het spel en bieden de Republiek de stad Antwerpen aan. Uiteindelijk bereiken de Republiek en Spanje in 1648 een definitief vredesakkoord. 

Het akkoord wordt getekend in de grote zaal van het raadhuis van Münster. Dat gebeurt met open deuren en onder grote belangstelling van het publiek. Na het officiële gedeelte worden er vreugdeschoten afgevuurd, de klokken geluid en teertonnen gebrand. Na tachtig jaar is het eindelijk vrede!

Van het verdrag werd zowel een Nederlandstalige als een Franstalige versie bewaard. Beide exemplaren zijn ondertekend en bezegeld door de afgezanten van Spanje, de Republiek, Gelre, Holland, Zeeland, Utrecht, Friesland, Overijssel en Groningen. De plaats van de zegels en handtekeningen geeft de rangorde weer tussen de ondertekenaars. Beide traktaten worden vervolgens door de koning van Spanje en de Staten-Generaal geratificeerd. Spanje doet dat zowel in het Spaans als in het Frans. Het Spaanstalige exemplaar van de ratificatie is ondertekend met 'Yo el Rey' (ik de koning), het Franstalige met 'Philippe'. Aan beide stukken hangt het gouden zegel van Filips IV. De Spaanse stukken zitten in een kistje dat aan de buitenkant met rood fluweel bekleed is en voorzien van zilverbeslag en zilverdraad.